लोग मजबूर हैं…
माझे मामा… अंगात लिडरकी,रक्तात RSS, डोक्यावर काँग्रेसची टोपी!
कधी नव्हे ते हॉस्पिटलमध्ये मला भेटायला आले. मी on duty!
OPD बाहेर आलो.मामांसमोर गेलो.
“कसं काय सुरू आय?”
“मजेत आहे.”
“खोलीवर कोण हाय आता?”
एक क्षण वाटलं लपवावं, कुणीच नाही असं सांगावं.पण तोंडातून निघालं-
“ती आहे.”
“ती कोण?”
“तीच!”
मामा लाल डोळ्यांनी माझ्याकडे पाहतायत.मीही डोळ्यांकडेच पाहतोय.
मामा थंड आवाजात-
“लक्षात ठिव,तुये हाल कुत्रंबी खानार नाई.”
मी चूप.
“तुले वाटीन तसं कर. वाटीन तं बौद्ध धर्मात जाय. आमचं काई म्हननं नाई.पन लक्षात ठिव, तुये हाल कुत्रंबी खानार नाई.”
“ठीक आहे.”
“ठीकाय मंग”
मामा गेले. मी पुन्हा आपल्या OPDत जाऊन बसलो.
लोग मजबूर हैं पत्थर तो उछालेंगे ज़रूर,
क्यों न शीशों से कहा जाये वो टूटा न करें
